Na vijf weken Portugal (deel 1)

Na vijf weken Portugal…:

– Heb ik mijzelf aangewend 2 keer per dag warm te eten
– Heb ik een kleurtje gekregen
– Ben ik op sommige plekken al aan het vervellen (oeps, zonnebrand vergeten)

– Kan ik voornamelijk met taxichauffeurs basisgesprekken voeren in compleet Portugees
– Heb ik een reis gemaakt van het Noorden terug naar het Zuiden
– Ben ik verliefd op Coimbra
– Heb ik mensen ontmoet van minstens 10 verschillende nationaliteiten
– Ken ik ook mijn Portugese familie goed
– Heb ik blaren op mijn voeten van het vele lopen
– Ben ik Skype en gratis wifi spots heel erg dankbaar
– Ben ik nog trotser op alles wat Portugal heeft
– Heb ik de bevestiging over mijn onvermogen aan kaartlezen, shit zeg.

Voor mijn gevoel ben ik al zeker 3 maanden weg. Het gevoel dat ik nog geen 7 weken geleden in Tilburg mijn kamertje had lijkt onwerkelijk, door alles wat ik in een korte tijd heb gezien en meegemaakt. Daar heeft mijn reis heel veel aan bijgedragen! Van te voren wist ik eigenlijk niet wat ik kon verwachten, daar ik nog nooit een reis alleen had gemaakt of op meerdere plekken in een aantal weken had rondgetrokken. Ik probeerde me goed voor te bereiden door te bekijken wat ik zou gaan doen in elke stad en welke schoenen daar bij gepaard gingen. Helaas kwam ik tot de conclusie dat ik alleen maar plek had voor 1 paar goede loopschoenen en slippertjes in mijn tas. Met de gedachte dat ik waarschijnlijk wel iets zou kunnen lozen onderweg als ik een paar had gevonden die ik niet zou kunnen weerstaan, kon ik rustig gaan slapen.

Mijn reis begon om 6 uur s´ochtends. Luis (je zegt trouwens Louis en je spreekt het niet uit als die dingen op je hoofd) bracht mij naar het busstation. Mijn vervoer er naar toe was iets aangepast, daar ik eerst een vliegticket had gekocht van Faro naar Porto. 2 dagen voor mijn vertrek werd er heel luchtig aangekondigd door Ryan Air dat het hele vliegveld in Faro (en trouwens overal in Portugal) in staking was. Ze staakten! Het zweet brak me uit bij de gedachte dat ik zo´n 9 uur in een hete bus zou moeten zitten. Ik zette het nieuws aan om er iets over te horen. (Lees: Plaatjes kijken op de tv, op zoek naar vliegtuigen). Maar nee, niets. Die avond kwam er een klein stukje op het nieuws, wat werd afgedaan alsof er niets aan de hand was.  Een halve minuut en het was voorbij. Er wordt gedaan alsof er geen probleem is, terwijl dit toch echt wel een groot iets is. Op de straten van Portugal lijkt er niets aan de hand, maar schijn bedriegt. Al ga je echt praten over hoe het er in Portugal voor staat liggen de gedachten van de overheid en de burgers héél ver uit elkaar. Maar goed, het werd dus de trein. Dacht ik, want toen we daar aankwamen om een ticket te kopen (gelukkig de dag van te voren) was deze ook met staking. Mijn nachtmerrie werdbevestigd. Ik moest met de bus. Ik kon ook een week wachten tot ´misschien´ de staking voorbij was, maar ik had zo´n enorme zin om te gaan dat ik toch het ticket voor de bus kocht.

Om 6 uur s´ochtends stond ik daar te wachten. Met mijn rugzakje en een jacket voor de koudere dagen. Ik stond met mijn neef te praten en te wachten tot het krakkemikkige busje aan zou komen rijden. Eentje waar ik natuurlijk al zwetend mijn bagage zou kwijt raken en de hele reis naast een stinkende Fransman moest zitten, omdat er niet meer plekken waren. Ik hoorde de toeter en keek naar links. En daar verscheen het.
Niks krakkemikkigs, bagage die ik makkelijk tussen mijn benen kon zetten vanwege de grote ruimte en niet eens een Fransman te bekennen! De grote bus kwam voorzetten met grote laadruimtes onderin en 6 knopjes per persoon voor de airconditiong en andere facaliteiten. Dit werd toch helemaal niet zo´n erge rit als dat ik dacht! Gelukkig.
Ik ging zitten en mijn ogen sloegen neer. Om weer open te gaan in Fatima.

Ik werd wakker gemaakt  door een stem van een oud vrouwtje, gecombineerd met de warmte van de zon die versterkt werd door het raam waar mijn hoofd tegenaan lag.
Ik deed mijn ogen open en er kwam een nonnetje al druk pratend met een ander nonnetje naast me zitten. Een vrolijk ´Bom dia´ (goedemorgen) werd er tegen mij gezegd en ze nam plaats. Het verschil tussen ons was groot. Zij was oud, ik was jong. Zij was aangekleed alsof ze naar de Noordpool ging, ik was aangekleed alsof ik nog nooit van  de kou gehoord had.  Het enige wat we deelden was een glimlach en interesse in elkaar.
We begonnen te praten. Al snel werd mijn woordenboek erbij gepakt, aangezien dit lieve vrouwtje geen Engels sprak en we nog zo´n 2 uur te gaan hadden voor we Porto bereikten. En we praatten. 2 uur lang. Soms met 10 minuten stilte tussendoor, maar dan pakte ik weer mijn woordenboek erbij en we kletsen en keken naar de omgeving. Een goede oefening en ik was trots dat het me nog aardig lukte ook!

Uiteindelijk bij de bestemming aangekomen en natuurlijk een foto te hebben gemaakt van dit leuke moment, zei ik netjes ´Talvez até a proxima vez (misschien tot de volgende keer) en wilde weglopen. Maar daar liet zij het niet bij zitten. Het nonnetje greep me bij de pols en rende zo snel ze kon naar het dichtstbijzijnde tabakswinkeltje, met mij als aanhangsel.
Ik kon niet anders dan mee rennen, aangezien ik niet ondankbaar of agressief over wilde komen. Ik werd de tabakswinkel ingeduwd en kreeg een stadskaart van Porto in mijn hand geduwd. Trez euro´s, Trez euro´s werd er tegen me gezegd. Overdonderd pakte ik mijn portemonnee. Met de kaart in mijn hand en een andere hand om mijn pols nam het nonnetje me al rennend en auto’s ontwijkend weer mee naar een taxi aan de overkant van de straat. In druk Portugees werd de straatnaam van mijn hotel gezegd tegen de chauffeur en na 2 dikke zoenen op mijn wang te hebben gekregen, werd ik de taxi ingeduwd. Het nonnetje bleef druk zwaaiend op de stoep achter. Ik was in Porto.

Bij mijn hotel aangekomen zaten er twee Franse jongens uit te rusten op hun bed. Ik had in elke hotel een gecombineerde kamer geboekt, om zo de prijs te temperen. Ik nam plaats op het onderste bed en tot mijn verbazing had ik een erg goed Engels gesprek met de Fransman. Waar ik dacht, en wat eigenlijk algemeen bekend is, dat Fransen niet zo goed Engels spreken en het eigenlijk niet willen spreken, was deze jongen graag bereidt om zijn Engels op mij los te laten.

In de avond ben ik de straten gaan verkennen van Porto. Samen met Timo, een Nederlandse jongen die ook in het hostel verbleef. Na een uitgebreid dinér van heerlijke lullas grelhadas (gegrilde inktvis), zijn we op onderzoek uitgegaan. Wat was er allemaal te doen hier en wat was Porto eigenlijk voor stad? Na wat straten gezien te hebben waar live muziek werd gespeeld en iedereen op de straat danste, tot straten waar ik als meisje niet alleen door heen wil lopen (nieuwsgierigheid overwon), werd ik bekend met Porto.

Deze stad ligt aan de douro rivier en heeft zo´n 240.000 inwoners. De befaamde port wijn vloeit hier rijkelijk en veel van de befaamde port proeferij wijnkelders zijn hier aanwezig. Die ik natuurlijk ook even heb uitgeprobeerd na een heerlijk tripje door de douro rivier. Samen met twee meiden uit Finland en Hawai zijn we om 12 uur s´middags port wijn gaan proeven. Na 6 glazen port wijn kwamen we al lallend en lachend weer de heuvels met kleine keitjes af, op zoek naar wat vermaak. Porto had alles. Een centrum met ontzettend veel monumentale gebouwen, wat ook weer omringd werd door de sloppenwijken. Alles was hier bij elkaar te vinden.

En ook leuk om te vermelden is dat Porto een van de mooiste bibliotheken heeft van Europa. Hij staat op nummer 2, een plaatsje onder Nederland! De mooiste bibliotheek van Europa is namelijk te vinden in Maastricht, iets om trots op te zijn. Deze bibliotheek in Porto is ook bekend en een trekpleister, omdat een aantal scene´s van de bekende Harry Potter films daar zijn opgenomen. Toen ik naar binnen liep zag ik waarom. De bibliotheek is erg klein, maar heeft alles weg van Zweinstein. De oude kronkeltrappen en het goud op de bruine kasten.

Ik kon mijn trip in Porto afsluiten met een gesprek met een bekende schrijver in Portugal, die mij toevallig aansprak op straat. Het gesprek kreeg een leuke wending en we hebben gepraat over theater en schrijven, iets wat we gemeen hadden. Na toch wat achterdochtig te zijn heb ik zijn 10 gepubliceerde romans opgeschreven. En ja, uiteindelijk kreeg ik mijn bevestiging dat ik toch echt met een ´echte´ Portugese schrijver heb zitten praten, nadat een andere Portugese man mij vertelde dat deze boeken echt gepubliceerd zijn. Wat een leuke ervaring.

Teveel gezien om alles op te schrijven en sommige dingen zijn krachtiger als ongeschreven herinnering. De woorden aan Porto: Verschil in status alom, monumentaal, vredelievende uitstraling, port wijn met chocola, Fado, karakteristiek.

Een geweldige stad. De laatste nacht, voordat mijn ogen helemaal dicht sloegen, dacht ik terug aan de vele indrukken. De mensen, de lange nachten, de sfeer, de port wijn. En toen ik half slaperig bedacht om in elk hostel het onderste bed te nemen, zei ik tegen mezelf dat dat een hele rare gedachte was en voor ik het wist, sliep ik.

Die volgende dag kwam ik aan in Coimbra. Dit zou volgens Luis een paar dagen vol feest worden, omdat dit een studentenstad is. De universiteit die gevestigd is in Coimbra is de oudste Universiteit in Europa en beschikt over een aantal faculteiten door de stad. Genoeg studenten aanwezig dus voor party´s op straat en fun. Aangekomen op het station van Coimbra weerstond ik de verleiding om meteen in een taxi te springen. Dat zou aardig duur worden, deed ik dat de rest van mijn reis. Ik had een aantal busnummers opgeschreven die ik kon nemen naar het hostel, maar al deze nummers waren niet in de buurt van het station. Dat werd dus even lopen. Dat even werd iets langer en dat iets langer veranderde in dikke blaren op mijn voeten en spierpijn in mijn kont van het lopen op hellingen. Uiteindelijk een busstation met het juiste nummer. Nadat ik uitgelegd had naar welke straat ik moest en de vraag of de chauffeur even kon seinen als ik daar was, zei de chauffeur dat hij eigenlijk niet wist waar het was, maar ik moest wel in zijn bus zijn. Oke, dacht ik. Het alleen uitzoeken gaat waarschijnlijk langer duren, dus ik stapte in. Toch wilde ik nog even duidelijk hebben of hij goed had verstaan waar ik heen moest, maar ik werd afgepoeierd met een ´ga maar zitten, ik regel het wel gebaar´. Typisch. De mensen hier willen ontzettend graag helpen, maar soms mist er wat nodige communicatie. Hmm…Ik hoopte zo dat ik niet naar de andere kant van Coimbra gebracht werd en weer een eeuwigheid kon lopen. De chauffeur deed zijn ding en ik keek met opgetrokken wenkbrauwen naar buiten. Dit moest zeker het centrum zijn, wat een mensen en wat een prachtige stad. Uiteindelijk wenkte de chauffeur mij naar buiten en trok zijn schouders op alsof hij wilde zeggen: ´Dit zou jou halte moeten zijn, maar ik weet het ook niet zeker´. Ik stapte uit en gelukkig, na wat hulp van een vriendelijke vrouw kwam ik aan bij ´Grande hostel de Coimbra´.

Gratis fruit de hele dag door en leuke gesprekken met zowel het personeel als de gasten, waar echt de tijd voor genomen wordt. Het personeel is moeilijk te onderscheiden van de gasten, omdat zij net zo relaxed zijn. Dat overkwam me toen ik Vito ontmoette. Een Braziliaanse jongen, die er echt niet uitzag als een toerist. Toch verbaasde het me dat hij geen gast was, toen hij nadat we een uur gepraat hadden even iemand moest helpen tussendoor.

Naast het sightseeing doen en alle mooie plekjes te hebben gezien (nog lang niet alles) zoals de Botanische tuin, de Universiteit, het oude klooster, de mondego rivier, de Ponte de Santa Clara (een mooie brug) en de vele mooie kerken, ging ik ook op pad met Vito ´the local´.

Met een grote tas vol fruit, een haarband, draagbare muziek en een surfboard gingen we naar verschillende stranden waarvan ik de namen niet heb onthouden. Vanuit de achterklep van de auto, die omgebouwd was tot ´chillspot´ genoot ik van de zon en van M.I.A. die hard door de boxen schreeuwde. Een lifestyle waar makkelijk aan te wennen valt als je het mij vraagt.

Naast het genieten van de mooie stad en het hostel, waar ik makkelijk een hele dag in de tuin zou kunnen liggen met een gitaar en een drankje, heb ik kennis gemaakt met:

– Alle surfvrienden van Vito (iedereen schijnt daar te surfen)

– De traditionele Portugese keuken die echt sluit om 9 uur (en dat terwijl Portugesen rond die tijd eten).

– Alweer een heerlijk recept van Lullas Grelhadas (te lekker voor woorden. Probeer het! Geen zorgen het bevat geen inkt ).

– Een wat schijnt te heten een ´Traditioneel studentenfeest´ waar iedereen welkom is. Jong en oud, dik en dun, arm en rijk. Niemand wordt geweigerd aan de deur. Waardoor je uiteindelijk als je daar binnenkomt in een grote massa mensen terecht komt en bier voor 0,50 cent om je oren geslingerd krijgt. Goed bier ook, geen troep!

– De eerste warmste nacht van Coimbra. Wat uitmondde in dat zo´n beetje iedereen die in Coimbra woont, voornamelijk de jongeren, op straat stond vanwege de warmte. Wat een mensenmassa en iedereen praatte en danste met elkaar.

– Een bijna doodervaring. Toen we met de auto terug naar huis gingen die warme nacht
en door diezelfde mensenmassa heen moesten. In de ontzettend smalle steegjes die echt net breed genoeg waren voor de auto omvang, waar diezelfde mensenmassa stond, gingen wij met de auto doorheen. Ik had het gevoel opgeslokt te worden door de massa mensen, of iemand te hebben overreden. Van dat laatste ben ik eigenlijk niet zeker van of het niet echt is gebeurd, maar er stond die dag erna niets in de kranten dus het zal wel goed gegaan zijn.

Opvallend: NIEMAND keek ons boos aan of raakte de auto aan. Terwijl wij toch best eventjes hadden kunnen omrijden. Ik gok zo, dat als we dat in Nederland gedaan hadden, we toch wel minstens bier over de auto heen kregen, of een stuk of 30 boze blikken. Maar hier? Niets. Iedereen was blij.

En geef ze eens ongelijk. Zij wonen in Coimbra!
Tot zover deel 1.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s