Tijd voor thuis

Eergisteren heb ik mijn contract opgezegd bij CZ,  m´n koffer ingepakt en gisterenavond ben ik aangekomen in Portugal. Na wat patatjes te hebben gegeten met Luis en Veronica ben ik op bed gaan liggen. Met alle verwachtingen en plannen vers in het hoofd ben ik opgestaan. Om dan te bedenken dat dit allemaal 2,5 maand geleden was.

Sinds die tijd heb ik veel gezien, gedaan, gerust, geschreven, gespeeld, gedroomd, gereisd, gezont en ben ik een jaartje ouder geworden. En misschien ook wel iets wijzer, maar dat zal wel duidelijk worden wanneer de tijd wat verstrijkt.

De laatste 1,5 week was het een heel gelukkig weerzien met mijn vriendinnen en is mijn Portugese familie ook op de hoogte van de gezonde gekheid die zij beheersen🙂 De plekjes die ik altijd met mijn familie bezocht, kon ik nu laten zien aan hen en als gids door de straten lopen. Met als culinair hoogtepuntje van de vakantie ´Chicken piri piri´!
Ik was al gek op deze hete, brand je mond weg kip, maar als dit zelfs boven de Surinaamse kip wordt gesteld mag het toch wel een pluim verdienen. Als je kan, proeven die hap dus! En na al het strijden en leren met dit weer vond ik dat ik tussen het vakantie hebben door, ook nog eens ´echt´ vakantie mocht hebben. En zo gingen we naar marina beach, waar de palmbomen groen zijn, het water blauw en de cocktails zoet.

Met de zoete smaak nog in mijn mond stapte ik een paar dagen daarna om 0700 uur s´ochtens in het vliegtuig naar Porto, waar ik om 8 uur aan kwam. Na een korte treinreis met een zenuwachtig, nagelbijtende zwartrijder naast me, werd ik daarna onthaald door 6 andere bekende gezichten. Een weekendje Guimareas tussendoor met vriendinnen, Nederlandse gesprekken, Nederlandse humor, Portugees eten en Portugese bedbugs. Waar we mijn verjaardag nog eens hebben gevierd en het vriendje-van-Tirza-die-helemaal-in-Guimareas-woont, eindelijk hebben ontmoet!

En nu bevind ik me alweer in Faro bij Katja in huis. Katja is mijn manifestatiemaatje, tolk voor snelle Portugese gesprekken en de beste vriendin van Luis. En ook mijn adresje voor wanneer ik moet vliegen vanaf Faro. Gisteren ben ik hier naar toe gebracht en weer verwend door haar lekkere kookkunsten, die mijn maag goed vulde, maar toch een plekje ruimte overliet waar de knoop die er zit goed kan wringen. Ik ben goed in nieuwe avonturen aangaan, maar niet goed in afscheid nemen. Ik stel het liever uit, of doe het helemaal niet en ga stiekem weg, maar geheid dat ik daar thuis weer spijt van zal krijgen. Dus ben ik al een aantal dagen dag aan het zeggen, foto´s uitwisselen, nog een laatste hapje ergens eten, met als troost dat ik hier natuurlijk weer terug ga komen. Volgend jaar, of dat jaar daarop, met een kleinere koffer en een grotere vocabulaire.

En nu, ga ik mijn volgende lijstje maar eens maken. Wat allemaal te doen voor als ik straks terug kom in Nederland. Na deze maanden is het weer tijd om lekker aan de slag te gaan! En hoe kan dat het beste? Juist, met een lage temperatuur. Bof ik even met het Nederlandse weer🙂

Portugal, tot ziens, adeus. Bedankt voor de mooie, leerzame tijd en alle mooie momenten, waar ik herinneringen van ga maken.

Oh en als laatste, moet ik jullie nog wat foto´s laten zien van een heerlijk traditioneel gerecht. ´Percebes´. Nee, het zijn geen dinosauruspootjes. Ja, het zijn kleine visjes. En
ja het ziet er raar uit, maar oooooverheerlijk.

Stap 1: Pak het ´ding´ bij de staart (of uiteinde)

Stap 2: Trek het omhulsel er af (en lach)

Stap 3: Zuig het lichte gedeelte eruit.

Stap 4: Geniet van het resultaat.

Eten tot je bord vol is. Portugal op z´n best!

Beijnhos,

Felicia.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s