Een potje zout versus de tijd

‘Wil je mij de zout aangeven? Met het potje dille’?
Rustig bewegen de handen naar het potje met zout om vervolgens met precies dezelfde trage snelheid de dille te pakken.

Het is raar, maar dit is bijna iets aparts geworden om te doen. 2 vriendinnen, een brunette en een blonde, in de bloei van hun leven, die in een wereld van social media en een voortdurend bewust zijn van tijdsbestek, uitgebreid met elkaar staan te koken. Er worden geen foto’s gemaakt van de brunette tijdens het koken, van de blonde overigens ook niet, of als ze in een scheur ligt na het vallen van een net in elkaar gezette wrap. Het zijn twee vriendinnen, zonder telefoon. Zonder verplichting naar de buitenwereld om te laten weten wat ze aan het doen zijn en welke kleding daarbij gepaard gaat. Anderhalf uur van hun leven besteden ze nu in volle concentratie aan hun tapa’s, zodat hun vriendinnen daar straks oprecht van kunnen genieten. Zonder gemaakte glimlach. 2 vriendinnen, in de keuken.

De momenten van totale inspanning zouden gefotografeerd moeten worden en  toonbaar gemaakt worden. Want dat is echt. Geen opgezette glimlach, maar bloed, zweet en tranen. Momenten waar je met trots over een aantal jaar van kan zeggen ‘kijk zoon, hier was mama druk aan het koken’. Met zweet op mijn voorhoofd, want zweten hoort er nu eenmaal bij. En niet ‘kijk zoon, hier houdt mama een garnaal in haar hand die ze zonder enige moeite heeft bereid en waarbij haar rimpels niet eens te zien waren’. Lelijk zijn heeft charme. Dat zou nog eens een oprechte slogan zijn.

Als een stijlicoon als lady gaga nu opeens terug zou krabbelen en zeggen dat het gaat om innerlijk in plaats van uiterlijk, wordt er geen aandacht aan besteed. Moeiteloos wordt ze afgeschreven als een popster die het niet meer op een rijtje heeft. Identiteit en onderscheiding is een belangrijk en onmisbaar item geworden in een wereld van makkelijke schijn en snelle verbindingen.

De realiteit is hard. Vroeger net zo hard als nu, alleen loopt de tijd hier door, waar er vroeger nog geacclimatiseerd werd. De klok tikt steeds sneller door, terwijl het potje zout  met dezelfde rust als vroeger, geduldig in de keuken wacht tot deze wordt gebruikt.

Laten we weer eens terug grijpen naar dat potje zout. Zo eens in de zoveel tijd. Om stil te staan bij het niet vooruit bewegen, maar bij een moment van rust. Van nu. Je eventjes bezig houden met de triviale zaken van dat moment in plaats van de websitepagina die je doorverwijst naar een pagina van een gezicht dat jij niet eens kent.

En kort daarna, zonder er iets voor te doen, zal het potje zout vanzelf weer veranderen in een zandloper.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s