´t is geel en het vliegt door de lucht …

Daar zat hij dan. Voor de spiegel. Met een gekromde rug keek hij naar zichzelf. Bij de gedachte dat hij straks op moest, begon zijn huid spontaan te jeuken. Dit werk deed hij te lang met de gedachte dat hij wilde stoppen. Uit deze wereld. Uit dit pak.

Het begon toen hij klein was en zijn moeder hem opgaf voor een ijsshow, ´fruitjes op het ijs´. Omdat Jonathan zo goed kon schaatsen deed hij mee en kreeg hij om zijn rol meer diepgang te geven een pak aangemeten. Hij was een banaan. En niet zo maar een. Eentje met allure, met gestrekte benen en een soms rechte rug, iets wat je niet vaak ziet bij bananen.
Hij was jarenlang de beste schaatser van het stel, samen met Kira de appel, zijn maatje. Maar Kira verkoos liefde voor het vak en ging samenwonen met een Noorse man die ze hadden ontmoet op tour. Jonathan was alleen.

´Maak je klaar Jona, we gaan zo op´. Het knarsende geluid dat de stembanden van zijn regisseur konden produceren, maakte  zijn huid strak. Het klopte niet meer. Hij was een 30 jarige man met de contouren van een banaan. Hij wilde meer van het leven, verwachtte meer van zichzelf.
Hij wilde liefde, hartstocht, seks, maar dat ging zo moeilijk met een pak aan en na de show was hij altijd zo moe dat hij in zijn pak in slaap viel. Het was ooit wel eens gebeurd. Eens had hij liefde gekend. Was hij de ontvanger van de zachtste kussen die een mens kan geven.  Maar zij wilde meer. Meer dan een man in een bananenpak, die niet eens van een sorbet houdt. Ook zij had Jona verlaten.

De spiegel toonde scheuren in zijn pak. Zijn ogen vulden zich met tranen en moed. Dit zou zijn laatste show worden, eindelijk. Jona stond op en keek met een kromme rug naar zijn spiegelbeeld. ´De laatste keer dat ik een banaan ben´. Hij liep de kamer uit.

De show ging geweldig. Foutloos schaatsten alle fruitsoorten over het ijs en het publiek joelde harder dan ooit tevoren. Dit was het moment dacht Jona. Als laatste sprong zou hij de dubbele schroef doen, eindigend op één been. Het publiek merkte zijn aanzet, hield zijn adem in. Kaatje Kiwi, Albert Avocado, Zina de Sinaasappel, iedereen keek met grote ogen naar Jonathan. Iedereen. Behalve Sasja de Pruim. Ook zij had haar laatste moment uitgekozen. Met de ruggen naar elkaar toe sprongen Jona en Sasja op hetzelfde moment met een rotvaart de lucht in. Je hoorde niets behalve de ingehouden adem van de kijkers. Het waren de mooiste sprongen die fruitsoorten konden maken. Het had goed kunnen gaan, maar Sasja deed de dubbele high flip en Jona voelde een warme stroom uit zijn keel lopen. Het enige wat overbleef, was de kleur rood gemengd met Jona´s gele pak op een ijzige baan.

Er volgde een stilte die niemand durfde te doorbreken. Minutenlang. Sasja´s sprong kwam onverwachts. Het geluid van de ambulance kwam te laat.  Jona´s einde kwam te vroeg.

Een nieuw leven dat nooit begon. Eindigend met de woorden op een steen ´Een banaan, die in plaats van uit zijn schil te komen, er in stierf´.

2 thoughts on “´t is geel en het vliegt door de lucht …

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s