There’s no such thing as Spaghetti Bolognese

IMG_3750 Aan al de mensen die op een warme zomeravond dachten, laat ik eens de Zuid-Europese keuken op tafel zetten en daarna spaghetti Bolognese voorschotelde, jullie hadden het  goed mis. Er bestaat namelijk helemaal geen spaghetti Bolognese. Ik kwam hier achter op mijn citytrip naar het Italiaanse Bologna waar ik was om toe te geven aan mijn favoriete drug. Cultuur snuiven. Maar al zoekend op de kaart van de pittoreske restaurantjes, waar de drukke handgebaren je om de oren vlogen, stond alleen tagliatella Bolognese vermeld. De vrouw van het restaurant verkondigde ons dat spaghetti Bolognese niet bestaat. ‘Nooooo no nooo, no spaghetti’. Misschien dat spaghetti te dun is voor de wat dunne saus (niet zo’n dikke saus die we in Nederland gewend zijn), maar Bolognesesaus eet je met tagliatella. Of met lasagne. De vrouw zei dat als we ’t toch mochten vinden buiten Bologna, het niet de ‘echte’ pasta met Bolognesesaus was. Fakers dus.

Over t algemeen waren er niet veel ‘fakers’ te vinden in Bologna. Er liepen mensen die toch erg pasten in mijn verwachting over Italianen. Ontzettend gastvrij, een tikkeltje wereldvreemd en slecht in Engels. Zelfs de advocaten, die we aangeschoten en met een fles Grappa in hun hand aantroffen op het Piazza Maggiore, kwamen niet verder dan ‘my English bad en because?’

Een weekendje Italië dus. In Bologna, waar het Piazza Maggiore het middelpunt en monumentale hoogtepuntje van de stad is en waar de straten van Bologna zich samenvoegen, evenals de variëteit aan mensen. In een 180 graden draai zie je onder andere een net getrouwd poserend stel, zigeuners, zittende tortelduifjes, restaurantjes met mensen die aan hun secondo piatto beginnen, straatmuzikanten, zongenieters, de San Petronio Basiliek en mannen die piepende speelgoedhondjes verkopen en met z’n vijven op een rij staan te concurreren. Aldus, een geweldige plek om zijn.

 

IMG_3741

Een kleine wandeling door de zijstraatjes brengt je meer dan je culturele nieuwsgierigheid verwacht. Zo zijn veel musea gratis en zijn ze bijna naast elkaar opgesteld in de universiteitszone. En beland je voor je het weet bij een klassiek concert van conservatoriumstudenten waar gespeeld wordt op een klavecimbel uit 1500. Zo eentje waar de docent bij het tweede stuk van Bach in slaap valt, maar de toeschouwers met grote ogen en bewondering zitten te kijken. Loes en ik dus ook. Cultuurjunkies dat we zijn.
Bologna. Waar ze hun pasta met trots serveren als voorgerecht, om lekker op gang te komen. Waar je makkelijk verdwaalt in de straten, omdat de zuilen zo op elkaar lijken, maar je je nooit verdwaalt voelt. Waar Piazza Maggiore de verschillen in status even negeert en een plek vol romantiek voor iedereen brengt. Waar Loes en ik ontdekten dat wij echte ´masters of maps zijn´. Waar Allah wordt opgevreten in de San Petronio Basiliek en je geld moet betalen om de muurschildering te zien (!!!). Waar stelletjes zich altijd gedragen alsof ze net verliefd zijn, zelfs de oudjes. Waar de bossen en groene natuur de stad omringen. Waar de torens scheef staan, maar toch mooi zijn. Waar er vast en zeker zelf gesnoept wordt door de ijsverkopers, omdat het waar is wat ze zeggen over Italiaans ijs. Bologna. Waar er een donkere zwoele stem in de nacht door een speaker klinkt en mensen in de regen laat dansen. Waar de Mc. Donalds een restaurant wordt genoemd. Waar iedereen trots is. Waar je continu onder zuilen loopt. Waar er autovrije weekenden zijn en je op de straten kan dansen.

En dat hebben we gedaan ook.

One thought on “There’s no such thing as Spaghetti Bolognese

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s