Schijt aan perfectie

strak-gelakte-roze-nagelsVoor perfectie hoef je niet bij mij te zijn. Om maar meteen even met de deur in huis te vallen. Mijn concentratievermogen is te kort om klein prulwerk te verrichten, of uren in dezelfde houding te zitten. Alhoewel mijn geest het nog wel lang uit kan houden, druipt mijn lichaam na een lange tijd helemaal in elkaar en op een gegeven moment blijft er niets over dan wat lijkt op een gebakken omelet. Waardoor geest uiteindelijk wel toe moet geven. Het komt vaak voor dat ik ontzettend gemotiveerd aan iets begin, maar niet genoeg doorzettingsvermogen heb om dat vast te houden. Nagels lakken, bijvoorbeeld. Dat doe ik vaak met plezier. Zo’n twee keer per week, soms drie. Maar vaak begint het de tweede dag al zijn slijtplekken te vertonen. Ik kijk. Baal. En ga weer door. Zoveel impact had het waarschijnlijk toch niet.

Als ik perfecte mensen zie ga ik altijd in de staar modus. Een ontzettend slechte eigenschap, maar ik heb ook daar te weinig doorzettingsvermogen voor om het af te leren. Een situatie als dit ontstaat. Ik lig op het strand lekker niet te bakken, dit komt door de eerstegraads verbranding van de dag daarvoor, en wat om me heen te turen. Naast mij komt een stel liggen, Barbie en Ken met een donker zongebruind huidje, en maakt zich klaar voor een dagje bakplezier. Zij pakt haar tijgerprint waterflesje, die matcht met haar tijgerprint handdoek, gouden heupketting en onbescheiden enkelband. Ik staar. Ondanks dat het niet mijn smaak is heb ik wel respect voor al haar kleine dingetjes die perfect op elkaar afgestemd zijn. Daar heeft vast tijd ingezeten. Ze heeft zelfs een vriendje gevonden die bij haar handdoek past. Het enige wat raar is, is de keuze voor allerlei artikelen met een vachtje, terwijl haar adonis zo onbehaard is als een pasgeboren baby. En als kers op de taart, komen daar de perfecte nagels. Die heeft ze vast vanochtend gelakt.

Volgende dag op het strand. Dat het geen populair toeristenstrand is blijkt maar weer, want Barbie en Ken liggen weer naast ons. Staarmodus gaat aan. Ik zie haar nageltjes en ik ga op zoek naar oneffenheden. Waar zitten de slijtplekken? Nergens. Jezus, het is echt zo’n meisje. Wel heeft ze een andere bikini aan die, op zijn beurt, ook alweer is afgestemd op de vachtjes artikelen en haar adonis. Ik kijk naar mijn nageltjes, zucht, die ik vergeten ben te lakken. Wel zijn ze lekker schoongespoeld van de zee, ook fijn. Ik hou me maar voor dat de tijd die zij stopt in het perfect maken van de buitenkant, zij niet kan steken in het perfect maken van de binnenkant door intellectuele gesprekken, filosofeersessies of yoga ofzo. Dus zo bijzonder is zij eigenlijk helemaal niet. En ik heb gelijk. Barbie en Ken praten niet met elkaar. Uren niet. Ze liggen gewoon, armen niet eens elkaar rakend, te bakken. Perfect te worden. Ik vind dat helemaal niet perfect. Ken staat op en steekt een sigaret aan. Ha. Got ya.

Ik heb nog wel eens geprobeerd om perfect te worden. Het leek me wel leuk om nergens meer vraagtekens bij te hebben en de buitenwereld zich te horen afvragen ‘Hoe doet ze dat toch’? Maar bij nader inzien ben ik daar toch maar mee gestopt. Los van dat mijn radar meer neigt naar ‘ik doe eerst en dan zie ik wel’, leek het me een beetje saai. Het streven is zoveel leuker. Het is hetzelfde als ik iets geheims aan het doen ben wat niet mag. Zou het wel mogen dan had ik er allang geen lol meer in. Dus ik blijf lekker niet perfect. Want als perfect betekent dat ik uiteindelijk met mijn adonis op het strand niets loop te vertellen en de -ik-duw-je-kopje-onder-moves- achterwege moet laten. Dan pas ik daar heel erg hard voor.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s