Smaken verschillen

– Dit verhaal is fictief. Een totaal verzinsel en niet gebaseerd op mijn eigen leven. Maar wel leuk om te vertellen – 

kids

 

 

 

 

 

 

 

 

De keren dat ik bij een vriendinnetje ging spelen, kan ik op èèn hand tellen. Ik maakte niet snel contact.  De fantasiewereld waar ik in verbleef vond ik veel interessanter dan contact maken met mensen. De enige die ik vertrouwde was mijn moeder en dan voornamelijk als ik met mijn hoofd op haar borst lag en luisterde naar het kloppen van haar hart. Net zolang tot ik in slaap viel.

Ik had zo mijn eigen spelletjes. Ik rende graag over straattegels. Tegels in verschillende kleuren en elke kleur was een andere wereld. Figuurlijk cityhoppen. Ook de smaak in mijn mond veranderde mee. Zorgvuldig likte ik met mijn tong over mijn lippen en liet de smaak zacht door mijn keel glijden. Ik maakte mijn keel een hangplek voor smaken, waarin het zo vochtig was en zacht dat elke smaak wilde blijven plakken. Iedere minuut van de dag, elk bestaand tijdsbestek was ik gevuld met heerlijke smaken en nooit zat er een vieze tussen. Ik wilde niet mee doen aan de zoenspelletjes op school, te bang om die smaken kwijt te raken als er een andere tong zich met de mijne zou mengen.

Hoewel ik erg waakzaam was over mijn mond, kwam mijn eerste zoen vrij onverwacht. Na enig aandringen van mijn lieftallige moeder ging ik in op de uitnodiging van een meisje uit mijn klas.

De roze strikjes die aan de uitnodiging waren vastgemaakt waren net zo roze als haar wangen. Ik verdacht haar ervan dat zij èèn van de make-up gebruikers was in de klas. Het vooruitzicht om de hele avond tussen mensen te zitten, waarvan de wereld bestond uit het praten over sex, roken en hoeveel potjes nagellak je tegelijk kan stelen bij de Hema beangstigde me. Het waren onderwerpen waar ik weinig tot niets van wist. Moeder probeerde me gerust te stellen en zei dat het allemaal goed zou komen. Ik moest me maar wat meer inlaten met leeftijdsgenoten. Wat ze eigenlijk bedoelde was dat ik me meer als een normale tiener moest gedragen en ook puberaal gedrag moest vertonen, zodat ze daar over kon praten tijdens het wekelijkse kaartavondje van moeders uit onze straat. Ze zei dit nooit, maar als kind voel je zoiets …

De deur zwaaide open en wild werd ik naar binnen getrokken. Het cadeau dat ik bij me had werd uit mijn handen gegrist en ergens in de hoek neergesmeten. In de woonkamer zaten bijna al mijn klasgenoten en ze staarden me aan met een glimlach die weinig losliet, maar net genoeg om onheil te voorspellen.

Voor ik het wist zat ik in een donkere kamer met in mijn hoofd de woorden die in mijn oor geschreeuwd werden toen ik geblinddoekt werd, ‘7 minutes in heaven’. Ik vond dit hok in niets lijken op een hemel en probeerde uit alle macht een uitweg te zoeken. Maar het was te donker om iets te zien.

´Zullen we dan maar´? hoorde ik.
Wat? dacht ik. Vertrekken? Laat dat alsjeblieft het woord zijn wat je bedoelt, vreemde stem, dan stem ik meteen in. Maar het was stil. Muisstil. Alleen wat gelach en gemompel vanachter de deur.
‘Ik ben bang in het donker.’
‘Ik niet’, zei de stem.

Het was een mooie stem die zo te horen gevormd werd in de keel van een jongenslichaam waarvan ik de ademshitte steeds dichterbij voelde komen. Vreemd genoeg had ik geen neiging om terug te deinsen. Twee handen pakten mijn hoofd vast, op een dwingende, maar toch geruststellende manier. Hij duwde zijn tong naar binnen en liet hem een paar keer ronddraaien. Ik raakte in paniek. Mijn smaken! Ik voelde hoe alle smaken die ik in mijn leven had gespaard en bewaard had uit mijn mond gezogen werden. Alle radars in mijn hoofd sloegen op hol, maar mijn lichaam verstijfde. Alles, behalve mijn tong, die inmiddels een gepassioneerde tango aan het dansen was met de vreemde tong in mij.

Toen ik ook de laatst overgebleven smaak voelde wegebben uit mijn mond trok hij zich terug en gleden zijn handen van mijn gezicht. ‘Klaar?’

Op de vraag van mijn moeder hoe het feestje was, had ik zacht ‘de moeite waard’ gezegd en was ik snel naar boven gerend. Ik sloeg de deur hard open en plofte neer op mijn bed. Meneer Tim keek me aan vanaf zijn troon die ik iedere ochtend maak voor hem op mijn bed. De waker over mijn kamer. Ik was in extase om het verhaal te vertellen aan hem. Er leek niets te zijn veranderd sinds vanochtend, maar toch voelde ik me anders. In de tijd dat meneer Tim op zijn troon zat als altijd, was ik een vrouw geworden. ‘Ik hoor er nu ook bij meneer Tim! Ik hoor er nu ook bij!’

De smaken heb ik nooit meer geproefd. Ze waren gesmolten als sneeuw voor de zon, maar ik vond het niet erg. De vreemde tong had mij een nieuwe smaak gegeven. En die vond ik eigenlijk net iets lekkerder.

13 thoughts on “Smaken verschillen

  1. Ik lees elke keer weer met verbazing jouw stukken! Ik vind het zo knap dat je elke keer weer van die mooie verhalen weet te verzinnen&schrijven. Maar het is dan ook je passie❤

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit / Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit / Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit / Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit / Bijwerken )

Verbinden met %s